79

Łzy zastygły gdzieś w głębi mnie, smutek nie ma jak wypłynąc na zewnątrz. Strumieniami wylewam łzy wzruszeń, wyrazu współczucia dla nieistniejących ludzi z książek i filmów. Sięgam myślami w przyszłośc, widzę samotnośc i uporczywe starania moich sparowanych i szczęśliwych znajomych bym jej nie odczuła.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Ogólna. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*